Een speciale nieuwsbrief van ons. Het was niet gemakkelijk om deze te schrijven, aangezien er veel emoties mee gepaard gingen. De laatste drie maanden is een verzameling geweest van extreme mooie gebeurtenissen en extreme droevige omstandigheden. Maar in alles heeft het ons verder doen groeien in ons vertrouwen in onze Vader, hoe moeilijk soms de omstandigheden zijn.
Lees hier ons laatste nieuwsbrief: Nieuwsbrief 20 – Juli 2015
Vergeet de laatste alinea’s niet!
Alweer een tijdje stil op onze blog, en wel met een reden. Wat waren wij eind april zo blij dat onze (schoon) ouders (Elske’s ouders) langskwamen, en dat we samen met hen mochten genieten van twee weken vakantie! Maar gedurende de vakantie kwamen zorgelijke berichten binnen rondom de gezondheid van Daniels vader, en in de tweede week moest Daniel dan ook met spoed terugvliegen om afscheid te nemen van zijn vader. Een emotionele achtbaan volgde. De vakantie werd afgebroken, met spoed werd alles geregeld om eerst Daniel en later Elske en de kinderen over te vliegen naar Nederland. Donderdag – Hemelvaartsdag – kwam Daniel in Nederland aan, en in de nacht van donderdag op vrijdag overleed Daniel’s vader. Een heftige, hectische en emotionele periode. Toch in dit alles hebben we ook God’s uitgestrekte hand gezien. Vele dingen zijn op een bijzondere mooie manier ‘geleid’. Hoe moeilijk ook, het verlies en het gemis is groot natuurlijk, maar in deze dagen merken we dat we gedragen zijn door Hem!
Hieronder vinden jullie ook mijn herinneringen aan mijn vader, waarin de laatste 24 uur ook een centrale rol heeft.
En daar sta je dan! Bij de dankdienst van mijn papa. Tijd voor enkele mooie en leuke herinneringen aan mijn vader, en dat zijner velen. Papa was een lieve en zorgzame man en vader. Maar hij had ook een aantal bijzondere eigenschappen die toch ook wel de moeite waard zijn om te vertellen:
Mooie herinneringen, maar de beste herinnering was dan toch wel van de laatste 24 uur.
Vorige week woensdag – terwijl ik naar de gate van het vliegtuig liep – gaf ik nog via de whatsapp naar David mijn laatste woorden door. Papa, ik ben trots op je, ik hou van je en ik hoop je morgen nog zo graag te zien. Mocht dat niet meer zo zijn, dan zien we elkaar weer bij onze Hemelse Vader. Papa, je hebt nu moedig gestreden. Hij belooft je nu rust en vrede. En als het kan broer, kan je dan ook Psalm 23 voorlezen aan papa, de Heer is mijn Herder. Ik sloot het bericht af: ik ga alles proberen om nog een vlucht eerder te vertrekken uit Johannesburg.
En dan zit je in het vliegtuig tussen hoop en vrees. Zal ik mijn vader nog mogen zien voordat hij naar Zijn Hemelse Vader gaat. Wat ging het toch allemaal snel in die laatste dagen. Vele uurtjes van gebed volgde, en niet alleen van mij maar ook van het team uit Zuid Afrika, van familie en vrienden in Nederland en vrienden in Australië. Iedereen bad dat er nog tijd zou zijn, zodat ik dat mijn vader kon zien en afscheid kon nemen.
En een wonder geschiedde. Nadat ikzelf al op wonderlijke wijze nog een vlucht eerder kon vertrekken, kwam ik donderdag morgen – Hemelvaartsdag – om half elf in het ziekenhuis aan. En wie tref ik rechtop aan in zijn bed: mijn Vader. Na een warme knuffel aan papa en mama, kwam David ook direct erna, en hebben wij als gezin mogen danken en bidden. Danken omdat we weer als gezin bij elkaar waren, maar ook bidden voor rust en vrede in alles wat komen ging. De hele dag had mijn vader praatjes, en het was goed om hem zo goed te zien. We hebben die dag ook nog uitgebreid stil gestaan bij deze dankdienst, zodat wij zijn invulling eraan mochten geven. Hij sprak vaak over dat Hij zijn Hemelse Vader zou gaan zien. Met bezoek getuigde mijn vader continu. Hij was klaar voor zijn Hemelse Vader.
’s Avonds gingen mij vader en moeder ook rustig slapen. Voor mijn broer en ikzelf dan ook de tijd om afscheid te nemen in de trend van: rust nu maar even uit, we zien je morgen weer! Iets na middernacht werd hij wat onrustig, en na eerst kalmeringsmiddel geprobeerd te hebben, werd even later de dokter bij geroepen voor wat slaapmiddel. Net nadat hij dat had gekregen gleed hij al weg. Mama was hierbij, maar het ging zo snel, dat mijn broer en ik al veel te laat in het ziekenhuis aankwamen.
Het is goed zo! Wij hebben God aan het werk gezien in de laatste dagen en uren van zijn leven. Zijn hemelvaart werd net niet op Hemelvaartsdag, maar wij weten dat dat de plek is waar we onze vader weer mogen ontmoeten. Tot weerziens papa!
Nee, het is niet makkelijk geweest. En aanstaande donderdag vliegen we weer terug naar Zuid Afrika. Oef, wat een dubbel gevoel. Maar wat een troost dat mijn vader nu is waar hij zo graag wilde zijn, bij zijn Hemelse Vader.
Sinds een aantal jaren zijn kinderkledingbeurzen in opkomst. Vaak is aan zo’n beurs een goed doel verbonden. In Apeldoorn is er nu ook een kinderkledingbeurs. De opbrengst van het goede doel gaat naar Danielske.
De komende kinderkledingbeurs, op zaterdagavond 14 maart aanstaande, zal plaatsvinden in Sprengeloo, Sprengenweg 81 in Apeldoorn (het gebouw waar ook de zondagse diensten van Eglesia worden gehouden). Op de beurs kun je voor een mooi prijsje kinderkleding kopen en verkopen. We vragen aanbieders van kleding een deel van hun opbrengst te schenken aan het goede doel: Daniël en Elske.
Om de kledingbeurs tot een succes te maken hebben we vooral veel mensen nodig die hun kasten induiken om de overtollige kinderkleding voor de verkoop aan te bieden. Dus daarom deze oproep aan jullie allen: Heb jij nog goede kinderkleding liggen? Meld je dan nu aan als aanbieder!!! Wacht niet te lang, want er is momenteel ook een hele leuke win-actie onder aanbieders aan de gang…. Doe jij mee?
Ook als je misschien niet zo superveel kleding kunt aanbieden willen we je toch aanmoedigen om je aan te melden. Immers, alle beetjes helpen!
Alle informatie over de kledingbeurs is te vinden op de website: www.kinderkledingbeursapeldoorn.nl. Hier kun je je ook aanmelden als kledingaanbieder.
Bovendien zijn we te vinden op facebook: www.facebook.com/kinderkledingbeursapeldoorn
Zou je het leuk vinden om mee te helpen bij de beurs? Voor diverse taken rondom de beurs zoeken we nog vrijwilligers: Kleding sorteren en klaarleggen, zaalaankleding, gastvrouw, kassa, kleding ordenen tijdens de beurs, achteraf kleding weer sorteren op aanbieder, etc. Ook zijn we op zoek naar mensen die (zelfgebakken) taart willen schenken voor verkoop in de koffiehoek tijdens de beurs. Uiteraard gaat ook de opbrengst hiervan naar Daniël en Elske.
We werken met twee ‘shifts’ van vrijwilligers. De middaggroep helpt van 11:30 tot 16:00 uur. De avondgroep helpt van 18:00 tot ±22:00 uur. We horen graag of jij wilt meehelpen! Stuur dan je mail naar info@kinderkledingbeursapeldoorn.nl
Ten slotte is iedereen natuurlijk van harte welkom om te komen shoppen op 14 maart tussen 19:00 en 21:30 uur. Denk aan contant geld!
Alvast enorm bedankt voor jouw bijdrage!
Hartelijke groet,
Wietske Couvreur, Tamara Grevers, Rosanne van Renselaar en Marinde Rothuizen
Commissie Kinderkledingbeurs
Nu we weer thuis in ons huis bij Melusi zijn, en we de foto’s van ons verlof aan het doorbladeren zijn, beseffen we ons des te meer, hoe een geweldige verlof tijd we hebben gehad. Uitgerust zijn we niet helemaal, mede ook omdat onze visa tot op het laatst liet wachten. En ook omdat wij in die korte tijd dat we hadden zoveel mogelijk familie, vrienden en kennissen wilden ontmoeten. Een ding staat als een paal boven water: wij zijn ontzettend gezegend door alle mensen die om ons heen staan. Terugkomen naar Nederland voelde als een warm bad. We zijn dan ook iedereen die hier aan meegeholpen heeft erg dankbaar.
En vandaag, de eerste werkdag weer, staat ook weer in het teken van wat de komende maanden te wachten staat… en er staan genoeg leuke dingen aan te komen. Maar voor nu, eerst nog even nagenieten, met een “kleine” compilatie van onze verlof foto’s.
Nog drie dagen en dan zijn wij op kort verlof in Nederland. Een kleine maand zullen wij in Nederland verblijven en hopen in die tijd ook veel familie en vrienden te zien. De eerste dagen van ons verlof staan in het teken van het vernieuwen van onze paspoorten en het aanvragen van onze nieuwe visa. In de periode van zaterdag 23 augustus tot en met zaterdag 30 augustus zijn wij als gezin niet beschikbaar.
Wil je ons in deze periode ontmoeten, dan kan dit op één van de onderstaande data:
Regelmatig krijgen wij ook de vraag, of wij iets nodig hebben voor onze periode in Nederland. Het meeste heeft de TFC al voor ons geregeld, maar mochten jullie ons willen helpen, denk aan het volgende:
Wij zien er naar uit om naar Nederland te gaan. Hopelijk ontmoeten we velen van jullie.
Groetjes en tot snel!
Enkele weken geleden viel mijn oog op een bericht op mijn Facebook profiel. Het was een voorgesteld bericht met de titel: “Zuid Afrika installeert nieuwe immigratie wet”. Normaal gesproken zou ik niet snel op een voorgesteld bericht klikken, maar ik was toch wat nieuwsgierig geworden over deze nieuwe wet, en toen ik het artikel las viel ik bijna achterover van mijn stoel! Het ging met name over wijzigingen in short-term permits, waar ook de 3-jarige vrijwilligers visum onder hoort. Het eerste wat mij opviel was dat deze wet per maandag 26 mei operationeel zou gaan worden. Daarnaast viel me op dat de aanvraag voor een verlenging van de visa niet meer – zoals gewoonlijk – 30 dagen van te voren ingediend moest worden, maar 60 dagen. Onze visa verlopen op 9 november, en met 60 dagen zit ik ergens in de tweede week van september. Dan zouden wij nog in Nederland zitten! Het laatste was nog het meest schokkende: we konden onze visa sowieso niet meer aanvragen in Zuid Afrika, maar alleen nog maar bij de Zuid Afrikaanse ambassade in Nederland.
Toen ik al die wijzigingen tot me doorkreeg, begreep ik dat wij nu in onze korte verlof periode voor een haast onmogelijke actie staan: in 4 weken gaan wij proberen om zowel nieuwe paspoorten als nieuwe visa te krijgen. Dat betekent, dat wij nu al bezig zijn met het verzamelen van al onze benodigde papieren, zoals doktersverklaringen, geboortecertificaten, politieverklaringen van zowel Zuid Afrika als Nederland, etc. etc. Maar in alles houden wij in ons achterhoofd dat er een kans(je) is dat wij misschien iets langer in Nederland moeten verblijven. Daarnaast moeten wij het hebben van medewerking van alle instanties die wij benaderen, en soms is dat niet altijd het geval.
Achteraf gekeken is het nu dus maar goed dat wij in september in Nederland zijn. We zullen onze visa verlenging dus op tijd kunnen aanvragen! Iets wat wij toen nog niet wisten toen wij onze tickets boekten. Dus wat dat betreft: wij maken ons niet bezorgd! “God is in it”, zoals wij hier zeggen, en dat geeft veel rust! Van de week maar even longfoto’s maken en een gezondheidsverklaring bij de dokter halen. Check! Weer eentje van ons lijstje af!
PS Help ons door mee te bidden voor onze visa, zodat alles voorspoedig mag verlopen. Onze werkzaamheden in Zuid Afrika kunnen wij alleen continueren met een geldig visa.
Het is weer zover… voor bij het eten van de paaseieren of het lekkere paasontbijt of -brunch: onze nieuwe nieuwsbrief. Een bewogen kwartaal weer, met veel mooi gebeurtenissen… en ow ja, wij komen terug naar Nederland, voor een kort verlof! Wij zien er naar uit om jullie weer te ontmoeten! Voor nu een gezegende pasen!
Begin van het jaar, en altijd een goed moment om even over de schouders heen te kijken en dan weer vooruit te kijken! Onze nieuwe nieuwsbrief ligt weer klaar: Nieuwsbrief 14: Januari 2014
Afgelopen zondag heeft onze thuisgemeente Eglesia onze Kerstgroeten vertoond. Daarin beantwoorden wij ook een aantal vragen die gemeentenleden aan ons hadden gesteld. Wij hebben hiervan een kort filmpje samengesteld.
We wensen iedereen een gezond en gezegend 2014 toe!
Eindelijk is het dan zover… Levi zat al ruim twee weken af te tellen, want opa en oma kwamen dan eindelijk een keer langs! Elske’s ouders hadden in mei al hun vakantie geboekt, en het leek toen nog zo heel ver weg, maar opeens, tussen alle Nederlandse bezoekers door, waren zij aan de beurt. En wat een feest. Een grote verrassing was al dat we als hele gezin hadden besloten hen op te halen. Twee keer bijna 5 uur rijden, en 870 km heen en weer, leek het ons wel handig om de kinderen eerst even een uitlaatklep te geven bij Pretoria Zoo, een van de betere dierentuinen in Zuid Afrika.
En daar stonden ze dan opeens op het vliegveld. Opa en Oma! Na een paar rustige dagen, draaien ze nu mee met het reilen en zeilen van de missie, en zoals we hier gewoonlijk zeggen: “never a dull moment”, oftewel, we vervelen ons hier niet. Maandagmiddag hebben we ook maar vast Sarahs eerste verjaardag gevierd. Dat duurt nog wel even, want ze is pas de 22ste jarig, maar dan zitten we heerlijk als familie te genieten van een vakantie.
En ow ja, je zou het nog bijna vergeten, de familie is hier nog verder uitgebreid met een nicht van Elske, die hier ook een maand verblijft, en tijdens onze vakantie op ons huis past… Het is hier dan ook erg gezellig!
Nog 3 daagjes en dan mogen we op een beste vakantie voor twee weken. Baie lekker!
